354- سحر است

سحر است

وقت بیداری دل

وقت پرواز شعور

وقت آن است که با دست خدا

به تمام قد خود

جامه نور بگیری ای دوست

تو همان مشت گِلی

که در آغوش خدا

به دم حق شده ای عطرآگین

تو همانی که مَلَک

سجده اش را به نشان

پای آن روح زلالت دوخته

تو همانی که خدا

بعد آن خلقت ناب

به خدایی خودش بالیده

تو همان اشرف خلق

که به معراج خدا

برتر از هر ملکی تابیده

کپی با ذکر منبع و نویسنده

                                                                                                                                                                                                                             نیکودانشمندپور

 

353- کفش های من و تو

قدمی بردار اینجا بامن
هر قدم تجربه ای
هر نفس زخم دلی
کفش های من و تو دور از هم
هر چه هم باز قدم برداری

نتوانی برسی ذره ای بر آه دلم

کپی با ذکر منبع و نویسنده

                                                                                                                                                                                                                             نیکودانشمندپور

 

352- خسته شدم

دلم از این همه تردید شکست

این همه ساکت و راکد به چه حال؟

به چه ارزش که تو اینگونه شدی؟

من خسته به تو روی اوردم

به چه توجیه مرا پس کردی؟

به چه سنگینی قلبی تو مرا له کردی؟

اعتماد دل من چون گهری است

به چه جرات تو دل صاف مرا میشکنی؟       

به چه توجیه تو اینگونه شدی بسته و سرد؟

تو بگو باز چرا من ز دلت رفتنی ام

زخم خشکیده من تا به کجا خواهد ساخت؟

به خدا خسته شدم

این که از چشم تو دورم به درک

تو چرا قلب خودت میکنی از درد دلم؟

به خدا خسته شدم

خسته شدم

خسته شدم

کپی با ذکر منبع و نویسنده

                                                                                                                                                                                                                             نیکودانشمندپور