170- بخشیدنی در عین نبخشیدن

 

امروز می خواهم از نبخشیدن بگویم

از انتظار انتقامی آرزو شده

خواب شده

 نبخشیدن مردمی نسبی

 نبخشیدن مردمی سببی

نبخشیدنی که با فکر انتقام رشد کرد

 گردن گرفت

ساقه شد

 نهال شد

 درخت شد

 ریشه داد

 تنومند شد

تا داری شود برای دردهایی که سال هاست جا مانده 

تا قلمی شود برای بیان صداهای در گلو مانده

اما به ناگاه سبز شد

شکوفه کرد

و میوه داد

گویی خدا با او بود

که در ناباوری درختی سبز شد

بارور شد

میوه داد

تا همه از میوه اش تناول کنند

چون گفت که دیگر هیچ ارزشی ندارد

چون در قدرت بخشیدن زیباست

پس خواب ها بی تعبیر ماند

 انتقام بی مفهوم شد

و لذت ها  تغییر کرد

درخت هنوز درخت  است 

میوه می دهد

سایه می گستراند

با لانه ها دوست است

اما زخمی عمیق هنوز تارهای درونش را می آزارد

زخمی که کسی نخواهد دید

و کسی نخواهد دانست که او از درون در حال خشکیدن است

و این بخشندگی را تا به آخر ادامه خواهد داد

بخشیدنی در عین نبخشیدن

کپی با ذکر منبع و نویسنده

                                                                                                                                                                                                                             نیکودانشمندپور

 

169- مفهوم فقر!!

چادرش را محکم به صورتش چسباند

نگاه کرد

مردی را دید که از باجه سبز رنگ بلیطی خرید

با تردید به باجه نزدیک شد

با صدای شکسته گفت یه بلیط لطفا!

مرد از پشت دکه نگاهی انداخت و گفت

۴ تا بلیط می خواد

زن آب دهانش را قورت داد و گفت بدهید

بلیط را زیر چادرش پنهان کرد

اتوبوس رسید

سوار اتوبوس شد

چادرش را محکمتر به صورت کشید

مردی خطابش کرد خانم بلیط

بلیط از دستش افتاد

مرد با نگاهی معترضانه بلیطها را برداشت

زن گفت شرمنده

به میله اتوبوس چسبید

دستانش می لرزید

چشمانش را نمی چرخاند تا کسی را نبیند

تا کسی او را نبیند

شاید بشناسندش

اتوبوس برایش خفه کننده بود

می خواست کم خرج کند

پس انداز کند

دیگر نمی شود تاکسی گرفت

کسی گفت خانم رو این صندلی بشینید

شنید

اما حتی نگاهی به صندلی نینداخت

تا کمتر دیده شود

سری تکان داد و بی حرکت ماند

به مسیر دردآورش نگاه کرد

چقدر راه طولانی است

یعنی خواهم رسید؟

از فقرش بغض کرد

 از اینکه باید اتوبوس سوار شود

از اینکه خانه ویلاییش

به آپارتمانی بالای شهر تبدیل شده

از چیزهایی شکست

که برای خیلی ها آرزویی دست نیافتنی بود

چقدر مفهوم فقر

برای ما انسان ها متفاوت است

و این داستان واقعی است

کپی با ذکر منبع و نویسنده

                                                                                                                                                                                                                             نیکودانشمندپور

 

168- این شکرها..

 

پاره پاره از جگر هر دم فرو ریزد شکَر

تا که در سینه ز مردم داغ را پنهان کنم

چون که می بیند خدایم آتش جان سوز را

این شکَرها را همه از بهر آن جانان کنم

کپی با ذکر منبع و نویسنده

                                                                                                                                                                                                                             نیکودانشمندپور

 

167- بریده های روح

 

درد و دل مردی مرا در خود نگاه داشت

شنیده هایی متفاوت از زبانی بسته

تجربه هایی که قلبم را چنگ انداخت

از دیدگاهی که نادیده گرفته شده بود

شعرنمی توانست دردش را تفسیر کند

آه نمی توانست خراش هایش را بشمارد

سنگ نمی توانست ازدحامش را بشکافد

شب نمی توانست سیاهیش را بپوشاند

روز نمی توانست واقعیتش را بنمایاند

کوه نمی توانست سنگینیش را معنا کند

راه نمی توانست امتدادش را تصور کند

بغض نمی توانست عمقش را کشف کند

اشک نمی توانست به سخن در بیاید

سیب نمی توانست عطرش را بپروراند

شمع نمی توانست با پروانه شعر بماند

رستم نمی توانست به جنگیدنش بنازد

آرش نمی توانست با کمانش تیر اندازد

چون او ناگفته هایی دارد که

نه افسانه است

نه تاریخ است

نه شعر است

نه جنگ است

نه خیال است

بریده های روحی است

دوخته شده به هم

وصله هایی که باقی است

 تا زمان مرگ

تا روز رستاخیز

روزی که خدا وعده داده

برای عدالت

برای میزان

و او منتظر است

کپی با ذکر منبع و نویسنده

                                                                                                                                                                                                                             نیکودانشمندپور

 

164- شهادت مهتاب

          

این من هستم

این هم شوهرم

از روزی که مهتاب را به شهادت گرفتیم

و قلب هایمان را وثیقه قرار دادیم

تا در رهن زندگی هم جاودانه بمانیم

سال ها گذشته است

و امروز.......

قلب هایمان آزاد از وثیقه ٫ یکی شد

زندگی همدیگر را به بهای عشق خریدیم

تا از رهن در بیاید

و دیگر مهتاب را به شهادت نگرفتیم

نگاه مان برای شهادت کافی است

کپی با ذکر منبع و نویسنده

                                                                                                                                                                                                                             نیکودانشمندپور

 

165- بیا که دیر است!!!!!!!!!!!!

بیا که دیر شده

بیا که بدون تو نمی توانم

بیا که بهانه ی تو را می گیرند

بیا که نیستم

بیا که نیستی

 بیا که تنهایند

بیا که سرگردانند

بیا که ما مقصریم

بیا که خاطره خوبی نخواهیم ماند

بیا که فرصت ها رفته از دست

بیا که من از تو خسته ترم

بیا که آن ها خسته ترند

بیا که از بین رفتند

بیا که دست رفتند

بیا که بخشوده نخواهیم شد

بیا که جبران نتوانیم کرد

بیا که نگاه هایشان به در خشک ماند

بیا که اشک هایشان سرد شد

بیا که بزرگ شدند

بیا که شکل گرفتند

بیا که خانم شدند

بیا که مرد شدند

بیا که روی پای خودشان ایستادند

بیا که شاید دیگر ما را نخواهند

بیا که نابود کردیم

که نابود شدیم

که از دست دادیم

و دیگر دیر دیر است 

کپی با ذکر منبع و نویسنده

                                                                                                                                                                                                                             نیکودانشمندپور

 

166- یک کلام

مطلب زیر به ایمیلم آمده بود.

دلم نیامد ازش بگذرم

پادشاهی در یک شب سرد زمستان از قصرش خارج شد. درهنگام بازگشت سرباز پیری را دید که با لباسی اندک در سرما نگهبانی می داد.

از او پرسید : آیا سردت نیست؟ نگهبان گفت : چرا ای پادشاه اما لباس گرم ندارم و مجبورم تحمل کنم.

پادشاه گفت : من الان داخل قصر می روم و می گویم یکی از لباس های گرمم را را برایت بیاورند.

نگهبان ذوق زده شد و از پادشاه تشکر کرد. اما پادشاه به محض ورود به داخل قصر وعده اش را فراموش کرد.

صبح روز بعد جسد سرمازده پیرمرد را در حوالی قصر پیدا کردند، در حالی که در کنارش با خطی ناخوانا نوشته بود :

 

ای پادشاه من هر شب با همین لباس کم سرما را تحمل می کردم اما وعده ی لباس گرم تو مرا از پای درآورد.

 

گاهی با یک قطره، لیوانی لبریز می شود
گاهی با یک کلام قلبی آسوده و آرام می گردد
گاهی با یک بی مهری دلی می شکند
مراقب بعضی یک ها باشیم که در عین ناچیزی، همه چیزند

 

161- تلخی سکوت سیب

چه سکوت تلخی است

سکوت سیب

در میان انبوه تنهایی

در کنار خروارها تفاوت

 داشته هایی بی مقدار

بخت سیاه کلاغی در اسارت صیاد

هم سانی شاهی و گدایی

نازنینی افتاده از کمند آسمان 

در دریای شور حماقت ها

چه سکوت تلخی است

سکوت سیبی مانده در خشکسالی

نه آبی کنده شده از ابرها

نه درختی ریشه در اصالت ها

در هجوم کرم هایی بی مقدار

در فشردن آفتابی پلاسیده

در عبور بادهایی شکننده

زیر پای نگاهی بسته شده

در سکوت حسرتی بی مقدار

آّه که چه تلخ است

چه تلخ است

سکوت سیبی فرو افتاده از درختی ریشه دار

کپی با ذکر منبع و نویسنده

                                                                                                                                                                                                                             نیکودانشمندپور

 

163- چند کیلو متر تا خدا

تا خدا راهی نمانده

فقط چند کیلومتر

باید از این پل رد شد

سخت نیست

اگر دستانت از اطاعتش لبریز باشد

اگر لبی را نقش لبخند ساخته باشی

اگر دلی را سرگرم دعا ساخته باشی

اگر چشمی را به اشک شوق پاک ساخته باشی

و اگر دستی را بی جواب رها نکرده باشی

آسان نیست

اگر دستت به سمت اطاعتش دراز نشده باشد

اگر لبی به خاطرت لرزیده باشد

اگر دلی به کلامت زخم خورده باشد

اگر چشمی به رفتارت اشک سوخته ریخته باشد

اگر دستی به سمتت خشک شده باشد

و اگر دستانت خالی باشد

تا خدا راهی نمانده

عجله کن

عجله

کپی با ذکر منبع و نویسنده

                                                                                                                                                                                                                             نیکودانشمندپور

 

162- امیدی به رنگ سیب

امیدی به رنگ سیب

به لطافت گلبرگ مانده در غنچه

به زلالی شبنم سحری

می نشیند در دلی سرگردان

تا بداند هنوز می توان بود

می توان خندید

لحظات کوتاه را می توان طولانی ساخت

می توان بازگشت

پس توبه ای چید

توبه ای به رنگ سیب

کپی با ذکر منبع و نویسنده

                                                                                                                                                                                                                             نیکودانشمندپور

 

159- زمان بزرگ بودن و کوچک بودن

جهانی شدن اینش خیلی قشنگه

که می فهمی خیلی چیزها میلیون ها سال پیش جهانی بوده

و تو فکر می کنی به موضوع جدیدی پرداختی

ولی باید گفت تازه کشفش کردی

تازه فهمیدی ای بابا دور و بر من عجب چیزهای جالبی بود و ما نمی دیدیم

چیزهایی که به سادگی زلالی آب است

و به پیچیدگی زلال آب!!!!

همه چیزهای دنیا در عین سادگی پیچیده اند

و تا وقتی بینش ها رشد نکرده باشد پیچیدگی هایش شناخته نخواهد شد

هر بینش جدیدی لایه ای از یک حقیقت را پرده بردازی می کند

آخر هم به این نتیجه می رسی

که سر چه مسائل ساده ای این قدر زمان صرف کردی

احتیاجی به این همه لایه برداری نبود

همیشه انسان

مسائل کوچکش را آنقدر بزرگ می بیند که عاجز

و مسائل بزرگش را آن قدر کوچک می شمارد که بی ارزش

نکته این جاست که بدانی

کوچکی و بزرگی مسائل نسبی است

و بستگی به شرایط و اقتضائات دارد

این تو هستی که باید تشخیص دهی

زمان بزرگ بودن و کوچک بودن را!

کپی با ذکر منبع و نویسنده

                                                                                                                                                                                                                             نیکودانشمندپور

 

160- درد و دل آقایان

امروز حرف قشنگی از زبان مردی شنیدم

هنوز زن نگرفته دلش از زنان پر بود

از اینکه نمی تواند حرف های خالی از منطق شان را درک کند

از اینکه منطق پشت حرف هایشان را در ک نمی کند

درد و دل همگی آقایان

اعتراض همیشگی خانم ها

چه قدر دعوای تکراری جهانی شده زیباست

یک عمر هر دو از خصوصیات هم ابراز تعجب می کنند

ولی یک بار همدیگر را قبول نمی کنند

جالبه نه؟

بابا زن اینه و مرد هم این

چرا برای داشتن زندگی شیرین

به جای کشف و شناخت یکدیگر

به عیب جویی و تمسخر همدیگر می پردازیم؟

شاید نشود کسی را کامل کامل از تمامی زوایا درک کرد

اما می شود او را تا حد قابل قبولی پذیرفت

بهتر نیست درک و پذیرفتن را در کنار هم آموزش ببینیم ؟

کپی با ذکر منبع و نویسنده

                                                                                                                                                                                                                             نیکودانشمندپور

 

157- تنهایم!

امشب تنهایم

و تنهایی را نمی خواهم

تنهایی ها معناهای متفاوتی دارند

و برای هر کس دلیلی از آرامش یا ترس

تنهایی برای من معمولا لذت بخش است

فرصتی برای بهتر بودن

اما امشب تنهایی بد جوری به قلبم تنیده شده

راه نفس را بر او بسته

و آزارم می دهد

کسی نیست تارهای این پیله را بشکافد

دل به سخن هایم دهد

و مرا آن گونه که هستم  بشنود و بفهمد

بفهمد که دیدن خجالت مردی به خاطر دستان بسته اش چه دردی دارد

بفهمد که تنهایی چگونه لب هایی را به هم می پیچاند

یک مرد چگونه می شکند

چگونه پیر می شود

و چگونه در تنهایی هایش بزرگ می شود

مرد بودن و تنهایی به هم چه نزدیکند

 و من در تنهایی های مردی  غرق شده ام

که دوستش می دارم

کپی با ذکر منبع و نویسنده

                                                                                                                                                                                                                             نیکودانشمندپور

 

156- دل شکسته ام

دلم از خیلی چیزها می شکند

و نمی توانم فشار بغض را

بر خلوت گاه حنجره تحمل کنم

گاهی با تمام قدرت آن را روانه قلب رنجورم می سازم

و قلبم  در تحمیل تکرارها

ذره ای بیشتر می فشرد

نمی دانم تا به کی طاقت خواهد آورد

نمی دانم............

کپی با ذکر منبع و نویسنده

                                                                                                                                                                                                                             نیکودانشمندپور

 

158- مترسک مهربانی بود..

مترسک مهربانی بود

نه آنقدر ترسناک که کلاغی را بترساند

نه آنقدر بی تفاوت که بیجان به نظر رسد

خندان ترین موجود گندمزار

لبخندش دعوتی بود برای حضور

می گفت بیا نزد من بنشین

کنارم بمان

خستگی ات را رفع کن

آب خنکی بنوش

خواب راحتی برو

من مواظبت خواهم بود

آن قدر مهربان بود که یک دوست

آن قدر آرام بود که صبور

میزبانی تنها برای رهگذران ناخوانده

لبانش لبخند گویایی داشت

با این که دوخته شده بود

نگاهش پر از هیجان و شادی بود

 با اینکه به نقطه ای خیره مانده بود

و دستانش آماده در آغوش گرفتن بود

با اینکه بی حرکت و خشک خم شده بود

او واقعا مترسک مهربانی بود

کپی با ذکر منبع و نویسنده

                                                                                                                                                                                                                             نیکودانشمندپور

 

153- آغوش های تنها

آغوش مادر باید جای خوبی باشد

اگر مادر معنی آغوش را حس کرده باشد

و ارزش به آغوش کشیدن را بداند

خیلی از آغوش ها خالی است

آغوش هایی که می توانست

 محبت بیاموزد

آرامش بباراند

امنیت بیافریند

اما نه آموزشی برای بهتر شدن

نه بارانی برای رشد یافتن

نه امنیتی برای شاد زیستن

.

.

.

.

چه آغوش های تنهایی

چه آغوش های تنهایی !!

کپی با ذکر منبع و نویسنده

                                                                                                                                                                                                                             نیکودانشمندپور

 

150- عشق بهشتی

دلم می خواهد در پیری هم

باز عاشقانه زندگی کنم

نگاه مان پر از گفتگو بماند

و عشقمان مثال زدنی

دل آدم های عاشق هیچ وقت پیر نمی شود

و عادت یا وابستگی جای آن را نمی گیرد

دلم می خواهد نامه هایم تا ابد ادامه داشته باشد

و انتظار زنگ خانه همیشه دلم را بلرزاند

تنها بودن با تو زیباترین دل خوشی

و قرار گذاشتن برای دیدار بهترین لحظات بماند

دلم می خواهد هدیه دادن هایمان کهنه نشود

سورپرایز کردن ها

شوخی ها

شیطنت ها

همه و همه تازه بمانند

و زندگی همیشه مزه ی شروع بدهد

دل ها از جنس آسمان

و عشق مان از جنس بهشت باشد

ممنون از این که هستی

کپی با ذکر منبع و نویسنده

                                                                                                                                                                                                                             نیکودانشمندپور

 

155- بهترین دوستم

بهترین دوستم دختر نازنینی است

دختری که جای خالی خواهری را پر کرده

سال ها پیش با او آشنا شدم

بر حسب یک اتفاق ساده

در یک مهمانی دوستانه

فکر نمی کردم روزی او بهترین دوستم باشد

در تنهایی ها کنارم بماند

و در شادی ها همراهم باشد

حضورش کمتر فیزیکی بود

و این امر تاثیر دیدارش را چند برابر می کرد

اما

چند وقتی است از او خبر ندارم

اتفاقاتی تلخ

او را سرگردان کرده

و من به طور ناگهانی

و علی رغم میل و اطلاع

از او دور شده

و شدیدا دل تنگ اویم

نمی توانم با او تماسی حاصل کنم

 حتی تلفنی و یا نامه ای !

احساس می کنم نیمه ی گمشده ای دارم

و نیمی از وجودم پوچ شده است

منتظر نشانه ای از او هستم

نشانه ای که دوباره ما را به هم زنجیر کند

نشانه ای که  تکرار خنده هایمان باشد

و نمی دانم تا به کی باید در انتظار باشم

دعایم کنید

دعایش کنید

کپی با ذکر منبع و نویسنده

                                                                                                                                                                                                                             نیکودانشمندپور

 

149- زنی متفاوت !!

 امروز خیلی حرف دارم

دلم پر از حرف های فسیل شده است

و می خواهم تا آن جا که می توانم بنویسم

از

زنی متفاوت

اشک ها و لبخندها را هزار بار دیده بود

عشق عمیق و پنهانی راهبه و مردی تنها

هر بار که این فیلم را می دید می گریست

و من می دانستم چرا

عشق عمیقی که از دوره نامزدی چشمگیری شروع شد

و با نرسیدن به یکدیگر به عشقی سوخته تبدیل گشت

دختری که در اوج جوانی با مرد رویایی اش نامزد کرد

ولی مجبور به ازدواج با برادر نامزدش شد

و بزرگ ترهایی که آنان را از یکدیگر جدا ساختند

تا ریشه هایشان را در باغچه ای دیگر بکارند

مرد فشار قلبش را در روز ازدواج برادرش تحمل کرد

و زن مرد رویاییش را در حلقه های اشک قاب نمود

نگاه های شان در گره ها می سوخت

اما دست هایشان بسته بود

مرد بعد از سال ها ازدواج کرد

و زن هنوز هنگام دیدن اشک ها و لبخندها می گرید

کپی با ذکر منبع و نویسنده

                                                                                                                                                                                                                             نیکودانشمندپور

 

151- قدر دانستن

خیلی چیزها را ممکنه از دست بدهیم

به سادگی گذشتن ثانیه ها

به راحتی ریختن آب

و به سرعت وزیدن باد

قدیمی ها راست می گفتند : که به باد داد !

و چیزی که به باد سپرده شد

جبران نخواهد شد

* قدر دانستن *بزرگترین سرمایه است

اگر معنی واقعی اش را بدانی

و شعار گونه نگاهش نکنی

یعنی آن که ارزش ها را بشناسی

و از هر کدام درست استفاده کنی

پس شروع کن

و قدر همین لحظه را با تمام کاستی هایش بدان

کپی با ذکر منبع و نویسنده

                                                                                                                                                                                                                             نیکودانشمندپور

 

154- بچه های مظلوم

بچه ها موجودات مظلومی هستند

دلیلش این است که

 مشکلات شان همیشه  کوچک شمرده می شود

چون با مشکلات بزرگ ترها در مقایسه قرار می گیرد

گریه هایشان همیشه بچگانه تلقی می شود

چون به خاطر دل پاک شان زود در چشم هایشان حلقه می بندد

لبخندشان همیشه به مسائل ساده و معمولی است

چون لبخند زدن برای بزرگ ترها خیلی سخت شده

به خاطر هر اشتباهی همیشه دعوا می شوند

چون هیچ بزرگ تری اشتباه های خودش را به یاد ندارد

 از پس هر کاری همیشه باید بر بیایند

چون توان شان از دید بزرگ ترها خیلی زیاد است

هر دستوری که داده می شود همیشه باید زود اجرا شود

چون زور بزرگ ترها زیاد است

همه تقصیرها همیشه یک جوری به آن ها ربط پیدا می کند

چون دیواری کوچک تر از آن ها وجود ندارد

هر تحقیری همیشه از طرف بزرگ ترها مجاز است

چون تربیت کردن بهانه ی خوبی برای تازاندن است

 اشتباه بزرگ ترها همیشه توجیهی منطقی دارد

چون سادگی بچه ها مثل پاکی شان وسیع است

دروغ گویی همیشه مجاز و مصلحتی می شود

چون صداقت بچه ها با حماقت اشتباه گرفته می شود

بچه ها به راستی مظلومند

آن ها را دریابید

کپی با ذکر منبع و نویسنده

                                                                                                                                                                                                                             نیکودانشمندپور

 

140- سیندرلا شدن

سیندرلا شدن خیال نیست

رویا نیست

آرزو نیست

بلکه دست یافتنی است 

فقط باید حس کنی آن کس که با تو پیوند بسته

متفاوت ترین انسان دنیاست

شاخص ترین صفات درون اوست

عیب در او راه ندارد

همه خصوصیاتش زیباست

و بهترین بهترین هاست

کسی که همه در آرزوی رسیدن به اویند

و با حسرت تو را نگاه خواهند کرد

 با حضور او همای سعادت روی شانه هایت است

و خوشبختی مأنوس خانه ات

همان شاه زاده ای که همه او را به تمسخر می گیرند

همان پروازی که روی ابرها تکرار می شود

و همه آن را خیالی بچگانه می دانند

پس سیندرلا شدن سخت نیست

اگر توقعات سبک شود

دیدگاه ها مثبت باشد

همه چیز با عقل صرف سنجیده نشود

 عشق به همسر و تمامی آن چه در اوست باشد

نه مقطعی

و نه مشروط

همین پذیرفتن بی قید و شرط است که عشق را رویایی

و ابدی می سازد

و سیندرلا شدن را به حقیقت می پیوندد

امیدوارم همه شما زنان سیندرلا شدن را تجربه کنید

کپی با ذکر منبع و نویسنده

                                                                                                                                                                                                                             نیکودانشمندپور

 

152- دیروز به دنیا آمد

دیروز به دنیا آمد

کودکی برای مادری دل شکسته

که روزی خدا او را سخت آزمایش کرد

آزمایشی به سختی بار کودکی مریض تا پایان عمر

و او دیروز

برای تسکین دل خود و همسرش

کودکی سالم را به دنیا هدیه کرد

دختر است

و نامش ریحانه

گویی ریحانه ای است از جانب خدا

شمیمی از سوی بهشت

فرشته ای زمینی

برای پدری که لبخندش از قلب شکسته اش

حاوی شکر خدا بود

برای مادری که بغض های خونینش

 اشک شادی شد و از چشمانش فرو ریخت

برای دل های غمدیده ای که

سال گذشته

ده ماه را در کابوسی سیاه سپری کردند

با کودکی بیمار

با قلبی شکسته

با روحی آزرده

با نگاهی حاکی از خدا

و خدا ز رحمت در دیگری گشاد

دختری از آرزو

خواهری برای دو پسرش

و همدمی برای پدر و مادرش

به راستی که دختر شیرین است

 قدمش مبارک

و دل هایشان همیشه شاد باد

کپی با ذکر منبع و نویسنده

                                                                                                                                                                                                                             نیکودانشمندپور

 

148- انتقام دل شکسته

 

خیلی برایش سخت بود

وقتی که لئیمی پست به او جملاتی شکننده گفت

گفت که او آبرویش را خواهد برد

گفت که خجالت می کشد به کسی بگوید

او دایی بچه هایش است

مرد سرش را به زیر افکند

نمی دانی چقدر شکست

نمی دانی چقدر خجالت را لمس کرد

نگاهش کردم

دلم برایش تکه شد

هیچ نگفت

و از آن جا رفت

سال ها گذشت

چرخ دوران آماده جواب شد

چوب خدا صدا دار شد

و صدایش عالم را گرفت

 آن انسان پست

به یک باره در تله روزگار به دام افتاد

و در جشنی دعوت نشد

جشنی که علت دعوت نشدنش را

خواهری

پشت تلفن به او گوشزد کرد

که خجالت کشیدم به دیگران بگویم

تو دایی دختر من هستی

شاید او نفهمید از کجا خورد

اما من برای مردی که روزی به خاطر حرف او شکست

بسیار گریستم

چون نبود

 تا انتقام دل شکسته اش از جانب خدارا ببیند

کپی با ذکر منبع و نویسنده

                                                                                                                                                                                                                             نیکودانشمندپور

 

147- دنیای رویایی مرد

چه روز خوبی بود آن روز

مردی را دیدم گم شده در خاطره

شکسته تر از آن که بشود آن را شناخت

لاغرتر از آن که تصویر گذشته اش به یاد بود

مردی که سال ها نمی خواستم او را ببینم

چون متهمش می دانستم به چیزی که نمی دانم

او اما عوض شده بود

بسیار عوض شده بود

آن قدر که باور نکردنی

تغییر نمی کرد زنده نمی ماند

و شاید در انزوا می ماند

همان گونه که یارانش ماندند

انزوایش را با اسبانی نجیب پر کرده بود

اسب هایی که وابستگی عجیبی را در او زاییده بود

روحیه ی زندگی به او داده بود

صداقتش مرا به یاد پدرم انداخت

صداقت لوطی منش

چیزی که آن موقع ها مورد پسند نبود

و حالا کمیاب و ارزشمند

آنقدر دنیایش پر از رویا بود

که مرا نیز به آن دنیا برد

طوری از اسب ها سخن می گفت

که فکر می کردم حتی نگاه مرا نیز می خوانند

هیجان در کلامش موج می زد

گویی تازه این اسب ها را به دست آورده است

لحظاتی احساس کردم به دنیای پدرم پا گذاشتم

دنیای رویایی او

با آرزوهایی که هیچ وقت به آن نرسید

آن روز کوتاه به شب رسید

حس من حسی زیبا و جاویدان شد

و جای تو خالی بود

پدر

کپی با ذکر منبع و نویسنده

                                                                                                                                                                                                                             نیکودانشمندپور

 

146- اشک های متفاوت

شاید بشه برای خیلی چیزها گریه کرد

اما همه گریه ها یه رنگ نیست

یه شکل نیست

و یه معنی نداره

 سوختن بعضی از گریه ها حرارت عجیبی داره

که دلت را به درد میاره

و عمق بعضی گریه ها

تو رو به فکر فرو می بره

داغونت می کنه

و برای لحظاتی از خودت بیرونت میاره

مثل داغ دل مادری از مرگ فرزندش

که آتیش گرفتن دنیایی را به تصویر می کشه

اشک خجالت پدری از اینکه همیشه شرمنده بچه هاشه

چون نگاه حسرت بار بچه هاش به رستوران را نمی تونه جواب بده

 بغض مادری که به خاطر ناتوانی در خرید ما یحتاج خونه

شبانه و بی صدا توی اتاقش شکسته می شه

اشک برادری که می خواد جای خالی پدر رو پر کنه

اما سن کمش اجازه نمی ده

اشک دختری تنها در دلتنگی باباش

که می دونه سال ها باید دوریش رو تحمل کنه 

اشک پدری که بعد از رسوندن بچه اش به مدرسه با موتور

با حلقه های اشکش دستای اونو گرم می کنه

اشک خواهری که نمی تونه جای خالی مادری را پر کنه

چون خودش هنوز ابتدایی درس می خونه

اشک مادری که سرطان چند ماه دیگه بهش فرصت داده

و خیلی کارها مونده که می خواد برای بچه هاش بکنه

اما نمی تونه

اشک زنی که بعد از جدایی از همسرش

 تو این دنیای پر از هیاهو سرگردان مانده و بدون آینده

اشک مردی که نمی تونه از زحمات زنش قدردانی کنه

چون به خاطر جانبازی اون خیلی پیر شده

اشک مادری بستری شده که نمی تونه حرف بزنه

و از خدا بخواد مرگش رو زودتر برسونه

و

اشک شکستن دل هایی که بی صدا شکستن

و فقط آهشون آسمون رو لرزوند

آن روز یکی از این اشک ها رو دیدم

و با تمام وجود گریستم

کپی با ذکر منبع و نویسنده

                                                                                                                                                                                                                             نیکودانشمندپور

 

142- سفره های پهن نشده

گاهی با خود فکر می کنم محبت کردن چقدر می تواند سخت باشد

که عمر کنی

پیر شوی

بمیری

بدون این که به نزدیک ترین خانواده ات لطفی کرده باشی

مگر محبت کردن چه قدر وقت می گیرد !

چه قدر هزینه می خواهد !

چه قدر توانایی می طلبد !

چرا بعضی از سفره های پهن نشده بعد از مرگ پهن می شود ؟

چرا بعضی عکس ها در قاب طلایی هم زیبا نیست ؟

چرا تاثر نبودن بعضی ها تاسف می شود ؟

تاسفی از نبود خاطره ای خوش

یادگاری ماندگار

و یا یک لبخند محبت آمیز

 چیزی که بعضی از بزرگ ترها به راحتی دریغ می کنند

و همیشه آهی دردناک را بر قلب دیگران باقی می گذارند

افسوس !

کپی با ذکر منبع و نویسنده

                                                                                                                                                                                                                             نیکودانشمندپور

 

145- بهای دیدار او

در حرم نشسته بود

ناله ای ملتمسانه نظرش را جلب کرد

زنی خارجی از خادم حرم کمک می خواست

دزد همه دارایی او و همسفرانش را برده بود

و او تنها به خاطر ورود غیر قانونی راهی برای برگشت نداشت

 التماس می کرد

و خدامین در هاله ای از گنگی و ابهام

کاری از دستشان بر نمی آمد

فقط با اشاره ای خواستند منتظر بماند

زن به هم سفرانش پیوست و گوشه ای نشست

او به یکی از خدامین حرم نزدیک شد

و خواست آنان را متوجه چیزی کند

خدمه با کلافگی او را پس زدند

ولی او با اشاره زن در راه مانده را نشان داد

و سپس النگویش را

و اینکه بیرون آوردنش ناممکن

چشمان آن ها خشک شد

و یکی از آن ها انبری را آورد و به دست زن داد

زن آن را چید و به خادم حرم داد

و خادم به طرف زن درمانده رفت و با توضیحاتی النگو را به او داد

خادم برگشت تا از زن تشکر کند

ولی او را ندید

و زن گوشه ای دنج

در هق هق گریه ها

شرمنده از توفیقی ارزشمند

با عباس (ع) قراری گذاشت

که این هدیه را از او قبول کند

و عوضش را در آن دنیا با تنها نگذاشتنش جبران نماید

و باز گریه کرد

تا عباس (ع) بداند

که آن بهانه ای است برای دیدار او

که حتی بخشیدن جان هم ذره ای از بهای دیدار او نیست

چه رسد به النگویی بی ارزش

کپی با ذکر منبع و نویسنده

                                                                                                                                                                                                                             نیکودانشمندپور

 

 

144- تعبیر شیرین

آن روز عدو سبب خیر شده بود

و راه کربلا باز

آرزوی دست نیافتنی لمس شدنی

و بین الحرمین بهشت زمین

در ناباوری تمام پا به حرم حسین (ع) گذاشت

مرتب در دل می گفت

یعنی این جا حرم امام حسین (ع) است ؟

یعنی داخل ضریح ٫ زیر این زمین قبر اوست ؟

همان حسینی که محرم برایش سینه می زنند ؟

همانی که واقعه اش آسمان را خونین کرده ؟

همانی که سنگ از داغش خون گریه کرده ؟

همانی که در کربلا تاریخ را تکان داد ؟

همانی که پسر علی (ع) است ؟

پسر زهرا (س) ؟

نوه رسول الله ؟

که سرش را بریدند ؟

که زینب را ام المصائب کرد ؟

که تشنگی را امضاء آب خوردنمان کرد ؟

آیا براستی اینجا کربلاست ؟

و این قبر حسین (ع) ؟

خواب بود

خواب بود

و خواب

به درگاهش نزدیک شد

درگاهی بسته

در دل سکوت شب

حلقه در را به دست گرفت

و کوبید و کوبید

دستانش را روی در می کشید

در را در آغوش گرفت

اشک هایش مقنعه اش را نمناک کرده بود

با دستانی مشتاق در زد

تا او بشنود

و بداند مهمانی از راه دور

با دلی مالامال از عشق دیدار

پای پیاده

در باران

میان تاریکی و ترس

افتان و خیزان

گرسنه و تشنه

به سوی او آمده

تا منت دیدارش افتخار زندگی اش شود

آن روز خواب ها تعبیر شیرین داشت

تعبیری از عشق

تعبیری از خدا

و او نمی خواست تعبیر خوابش پایان پذیرد

حسین جان میلادت مبارک

کپی با ذکر منبع و نویسنده

                                                                                                                                                                                                                             نیکودانشمندپور

 

143- کوچکتر مگر چه می خواهد ؟

نمی دانم چرا بعضی از آدم ها وقتی بزرگ فامیل می شوند

فکر می کنند ارزش شان به دارایی شان است

و ارث معیاری برای وجود داشتن

 پس در انزوایی پنهانی

یا سفره پهن می کنند و می بخشند

یا دریغ می کنند و تلافی

چرا همیشه می گویند

 بزرگ تر مگر چه می خواهد غیر از احترام ؟

و یک بار نمی گویند

 کوچکتر چه می خواهد جز مهربانی و تایید

حمایت معنوی و اعتماد

پذیرفتن و لبخند

و نگاهی حاکی از عشق

آن ها می خواهند بزرگ ترها قبول شان کنند

سرزنش را فراموش کنند

اشتباه شان را دلسوزانه بپوشانند

و تکیه گاه قلب شان باشند نه جیب شان

بزرگ ترها اکثرا محبتی را می بخشند

 که بچه هایشان کمترین نیازی به آن دارند

و محبتی را دریغ می کنند

که برای آنان مهمترین کانون نیاز !

 آخر سر هم به خاطر عدم قدردانی مورد انتظارشان

با دلی شکسته ٫ در چرایی ؟ باقی می مانند

یا عاق شدنی غیر منصفانه نصیب شان می سازند

و این جاست که همه

 انگشت اتهام به سوی میان سالانی دراز می کنند

که نه تنها درک نشدند

٫ تنها ماندند

٫ وانمود کردند که محبت پدر و مادر را دوست دارند

و متهم به اولاد ناخلف شدند

بلکه یاد گرفتند همین گونه با اولاد خودشان رفتار کنند 

و نهایت محبت را در سفره های پهن شده ببینند

و نهایت لطف را در پول 

ای کاش مانند آن روزها

 دو گوش برای شنیدن می شدند

دو چشم برای خندیدن

دو لب برای دوستت دارم

و یک آغوش برای بخشیدن

ای کاش بزرگ ترها در دنیای بزرگی تغییر نمی کردند

و به آنان

مزه محبت را

مانند کودکی شان

بی دریغ و بدون انتظار می چشاندند

 

کپی با ذکر منبع و نویسنده

                                                                                                                                                                                                                             نیکودانشمندپور