309- یک زن مثل من و تو
این را گفت و در آغوش من بغض بیمارش را شکست
سینه اش گرفته بود
صدایی خفه از دل مچاله اش شنیده میشد
سعی می کرد بر سر بغضش بکوبد
و دوباره با چنگال های خسته اش ٫
درد را با تمام قوا
درون سینه اش بفشارد
شاید اولین بار بود در آغوش کسی فوران می کرد
او را فشردم
به سختی نفس می کشید
نمی دانستم چه بگویم
این خیانت
این ظلم
این بی معرفتی
این بی انصافی
این .....
را چگونه می توان باور کرد ؟
که زنی را بعد از عمری زندگی
به خاطر معشوقه ای خیابانی
از خانه بیرون کنند؟
که او را نه ٫ بلکه تمام آرزو ٫ شخصیت ٫ عزت نفس ٫ احترام ٫ عشق
و به معنای تمام کلمه هستی یک زن را به نابودی بکشند
چرا زنی بی پناه باید قربانی هوس های آلوده مردی شود که
بویی از مردانگی نبرده؟
چرا تمامی زن را به یک باره می شکنند؟
چرا کسی نیست بگوید مرد تر از زن نیست به خدا؟
زنی که به خاطر کودکش از همه چیز می گذرد
حتی از له شدن زیر بار مشت های یک نامرد
حتی از شخصیتش برای ماندن و کوچک شدن
چه کسی به مردان این اجازه را می دهد که
بشکنند هر آنچه چه یک زن را زن می کند؟
کدام قانون بدون بروکراسی حقوق زن را دفاع خواهد کرد؟
چه ضمانتی برای امنیت یک زن بی پناه
از ترس ها و آزارها و حمله های شوهر روانی و بالهوسش وجود دارد؟
چه کسی حقوق این زن را تعریف خواهد کرد؟
چه کسی حقوق معنوی اش را درک خواهد نمود؟
چرا این گونه مردها آزادانه در اجتماع می چرخند و
وجود و هستی زن را در چرخ نامردی شان آسیاب می کنند؟
او سوخت
نمی دانی چقدر سوخت
و من فقط می توانستم در آغوشش کشم
کپی با ذکر منبع و نویسنده
نیکودانشمندپور
لطافت سیب من رو یاد محبت میندازه .